operatie achter de rug

Hoi allemaal,
Ik ben alweer terug thuis. Vrijdagmiddag mocht ik al terug naar Kloosterzande. Erg snel en eigenlijk ook een beetje onverwacht, maar zeker lekker om terug thuis te zijn! Ik had hier nog geen berichtje achtergelaten, dus bij deze....
Ik moet eerlijk zeggen dat het allemaal erg zwaar is geweest. Ik werd woensdag geopereerd. Dat bleek niet aan het begin van de dag, maar 's avonds om 18.00 kon ik pas door naar de OK. Toen bleek dat de anestesist de ruggeprik niet voor elkaar kreeg... Er werd een andere/betere anestesist bijgeroepen en gelukkig lukte de ruggeprik toen wel. Tegen kwart voor 7 begon de operatie. Ik heb een groot deel meegeluisterd en gehoord, maar halverwege de operatie hebben ze me toch in slaap gebracht. waarschijnlijk door de complexiteit van de operatie... aan het eind van de operatie, rond kwart over 10, werd ik terug wakker. Ik zag nog net dat ze de wonden aan het dichthechten waren... Er zitten 3 grote sneeën en 5 kleine sneetjes in. Het schilderij op mijn knie wordt steeds mooier .
Omdat het 's avonds dus erg laat was, mocht ik niet meer terug naar de kamer, maar moest ik op de uitslaapkamer blijven tot de volgende ochtend. Tussen allemaal piepjes en wakker wordende mensen uit de narcose, heb ik geprobeerd een beetje te slapen, maar dat viel niet mee. Ik was blij dat ik 's ochtends terug mocht naar de kamer (tegen half 10 pas). Eindelijk een boterhammetje eten...
De dokters kwamen ook nog langs die dag: er moesten nog foto's gemaakt worden en het verband mocht eraf de dag erna... en daarna mocht ik al naar huis.... YES! Vrijdagmiddag mocht ik dus naar huis. Ik moet toegeven dat het erg zwaar was. De autorit alleen al vergde een hoop energie van me, maar ik was wel heel blij dat ik thuis was.
De kinderen waren ook heel blij dat ik terug was. Ze gaan er allebei erg verschillend mee om. Zita is door het dolle heen en komt steeds aangerend en wil kroelen (wat wel erg eng is, zo dicht bij mijn knie) en Quincy is bang om me pijn te doen en komt zeker niet in de buurt van mijn knie. Hij helpt met vanalles te pakken voor me en vindt het geweldig als Lodewijk me 's avonds de prik tegen trombose geeft...... hij wil wel alles zien!!!
Nu is het dus uitrusten geblazen en vooral niks doen. Dat valt nu nog wel mee, aangezien ik veel pijn heb.... Maar de komende 8 weken mag ik niet op mijn been steunen. Mijn tippen mogen niet eens de grond raken, zei de dokter.... Pffffff, dat wordt dus nog een zware dobber, maar ik weet waar ik het voor doe!!!
De fysio komt elke dag aan huis en daar mag ik een beetje buigen en strekken, maar meer ook niet! Dus ook dat is nog erg rustig! Voorlopig dus niet veel doen, lekker lezen, beetje tv en bellen en af en toe wat internetten op de laptop.... saai, maar hard nodig voor de genezing!
Allemaal bedankt voor jullie lieve berichtjes voor de operatie en het meeleven naar de operatie toe!
Tot gauw
Liefs Irma
PS: Vanmiddag al op controle in Gent, dus ik laat nog wel weten hoe dat is afgelopen!!!